Najlepsze do:
- nauki chorób wewnętrznych w ujęciu evidence-based medicine,
- korzystania z McMaster Textbook of Internal Medicine,
- szybkiego sprawdzania praktycznych informacji klinicznych,
- oglądania wykładów, rozmów eksperckich i materiałów z konferencji MIRCIM,
- uczenia się na podstawie przypadków klinicznych,
- przygotowania do zajęć, egzaminów, seminariów i pracy z pacjentem,
- aktualizacji wiedzy z interny, diagnostyki, leczenia i podejmowania decyzji klinicznych,
- korzystania z materiałów edukacyjnych dla lekarzy, studentów i rezydentów,
- poznawania zasad EBM, krytycznej oceny badań i pracy z wytycznymi,
- uzupełniania kwerendy prowadzonej w Cochrane, PubMed, NICE, AOTMiT, ClinicalTrials.gov, Merck Manual Professional Version, UpToDate, BMJ Best Practice i wytycznych towarzystw naukowych.
Na co uważać?
- Część treści ma charakter edukacyjny, a nie pierwotnie badawczy.
- Dostęp do pełnych materiałów zależy od rejestracji, konta, kodu dostępu, modelu subskrypcji albo dostępu instytucjonalnego.
- Materiały kliniczne trzeba czytać w kontekście lokalnych wytycznych, dostępności leków, zasad refundacji i organizacji ochrony zdrowia.
- Informacje z podręcznika lub wykładu nie zastępują decyzji klinicznej, badania pacjenta ani konsultacji specjalistycznej.
- Przy pracy naukowej trzeba sięgać do źródeł pierwotnych, przeglądów systematycznych, wytycznych i baz bibliograficznych.
- Przy cytowaniu warto sprawdzić autora, tytuł rozdziału lub materiału, datę aktualizacji i wersję językową.
- Platforma jest rozwijana, więc zakres treści, funkcje i model dostępu mogą się zmieniać.
EBM.ONE to cyfrowa platforma wiedzy medycznej rozwijana przez Polish Institute for Evidence Based Medicine. Serwis gromadzi materiały edukacyjne i kliniczne przygotowane zgodnie z zasadami evidence-based medicine. Jest przeznaczony przede wszystkim dla lekarzy, studentów medycyny, rezydentów, nauczycieli akademickich i innych pracowników ochrony zdrowia.
Najważniejszą częścią platformy jest McMaster Textbook of Internal Medicine, czyli podręcznik chorób wewnętrznych opracowany we współpracy z McMaster University. EBM.ONE obejmuje także materiały z konferencji MIRCIM, nagrania wykładów, wywiady eksperckie, omówienia przypadków klinicznych, materiały e-learningowe oraz podręczniki i zasoby w innych językach, między innymi po hiszpańsku i ukraińsku.
EBM.ONE nie jest bazą artykułów naukowych ani wyszukiwarką literatury w stylu PubMed, Embase czy Cochrane. To raczej praktyczna platforma edukacyjno-kliniczna, która przekłada wyniki badań, wytyczne i zasady EBM na zwięzłe materiały do nauki oraz codziennej pracy klinicznej. Najlepiej sprawdza się przy szybkim odświeżaniu wiedzy z chorób wewnętrznych, przygotowaniu do zajęć, dyżuru, egzaminu albo dyskusji klinicznej.
Typ:
Platforma edukacji medycznej, kliniczny serwis wiedzy EBM i portal e-learningowy dla pracowników ochrony zdrowia.
Zawartość:
Podręczniki medyczne, rozdziały z chorób wewnętrznych, materiały e-learningowe, wykłady wideo, wywiady eksperckie, omówienia przypadków klinicznych, materiały konferencyjne MIRCIM, treści dotyczące evidence-based medicine, materiały dla studentów i lekarzy, zasoby w kilku językach, metadane materiałów, informacje o autorach, tematach i powiązanych programach edukacyjnych.
Dla kogo:
Lekarze, rezydenci, studenci medycyny, nauczyciele akademiccy, interniści, lekarze rodzinni, specjaliści chorób wewnętrznych, pracownicy ochrony zdrowia, edukatorzy medyczni, uczestnicy konferencji MIRCIM, osoby uczące się zasad evidence-based medicine i użytkownicy szukający praktycznej, uporządkowanej wiedzy klinicznej.
Pełny tekst:
Pełny tekst czasami. Platforma udostępnia pełne rozdziały podręcznikowe, materiały edukacyjne i nagrania tam, gdzie użytkownik ma odpowiedni dostęp. Nie jest to jednak baza pełnych tekstów artykułów naukowych. Artykułów źródłowych, badań klinicznych i przeglądów systematycznych trzeba szukać w bazach medycznych i czasopismach.
Dostęp:
Częściowo publiczny. Część materiałów, zwłaszcza wybrane nagrania i archiwalne zasoby edukacyjne, jest dostępna otwarcie. Pełniejszy dostęp wymaga rejestracji, logowania, kodu dostępu albo dostępu zapewnionego przez instytucję. Model dostępu zależy od konkretnego zasobu, języka, programu edukacyjnego i umowy instytucjonalnej.